Beste mensen!

Het is intussen echt alweer een tijdje geleden! Tien dagen om precies te zijn, en dat is een record. Ik was in Kaş toen ik de laatste keer schreef, ik sliep toen voor een nachtje in een guesthouse en wilde direct door, ik moest immers op tijd in Alanya zijn om Laura en Leonie te ontmoeten! En de oplettende lezer heeft het misschien al gezien in de commentaren op m’n vorige verslag, maar in dat guesthouse presteerde ik het om mijn moneybelt (geld en paspoort, zeg maar het belangrijkste dat ik bij me heb) onder m’n hoofdkussen te laten liggen. Ik kwam er pas na 80km fietsen achter en schrok me kapot! Ik was die ochtend wel weggefietst met het idee dat ik iets vergeten was, maar had na een paar minuten bedacht dat ik m’n tanden was vergeten te poetsen, dat zou het wel zijn dan. Niets bleek minder waar. Ik zette m’n telefoon aan en ontving direct een smsje van Anneke en Egbert (de Nederlanders die ik in m’n vorige verslag ook al noemde), het was gevonden! Ik belde het guesthouse en de aardige mensen stelden voor dat ze het wel mee konden geven aan iemand die mijn kant op reisde! Gelukkig, ik hoefde niet eens terug! De volgende ochtend kwam ik aan in Olympos, daar was men al op de hoogte van mijn komst en mijn verlies, dat was doorgebeld. Ik checkte in in een boomhut en plofde neer in een van de vele loungehoeken. Dat is wat je doet in Olympos, loungen. Ik was neergeploft bij Gonça (Turks), haar vriend Tim (Duits) en Jamie (Engels). Leuke gesprekken over reizen en over hoe lang je wel niet niets kon doen en hoe fijn dat was. Ik stond slechts op om m’n moneybelt op te halen bij een boomhut verderop, Rhiannon (Australisch) had het meegenomen! Het avondeten en ontbijt was inbegrepen bij de prijs en je kon zoveel eten als je wilde. Veel in mijn geval, erg veel, erg lekker eten! Het gevolg van de relaxte sfeer was dat ik echt nog een nacht moest blijven, wat weer tot gevolg had dat ik na twee dagen (en vele nieuwe vrienden) een beetje door moest fietsen richting Alanya. Ik overschreed die avond de 5000km, hetgeen gepaard ging met een foto:

[De foto die hier stond is verloren gegaan.]

Ik sliep vlak na Antalya in een plantage en stond vroeg op om mezelf tot vlak voor Alanya te rijden. Dat lukte, ik dacht 20km voor de stad vlak langs de weg te staan waar Laura en Leonie die nacht over zouden rijden. ’s Ochtends reed ik de laatste etappe en lag al vroeg op het strand

[De foto die hier stond is verloren gegaan.]

waar ik de twee dames ontmoette toen zij wakker waren geworden. Een leuk weerzien! Ik was intussen ruim net zo lang “alleen” als ik met WF had gereden, en ik vond het erg leuk weer bekende gezichten te zien! Even overschakelen naar Nederlands en het voelde al snel gewoon. Aan het eind van de middag gingen we richting hun appartement waar ik voor een bijbetaling op de bank mocht slapen: prima! We aten ’s avonds Hollands, ik een lekkerbekje en appeltaart toe, terwijl we naar het Nederlands elftal keken. Wat toen volgde waren 3 dagen die gekenmerkt werden door gezelligheid, strand, slapen, uitgaan, eten en fietsonderhoud, misschien het best geïllustreerd met een foto:

[De foto die hier stond is verloren gegaan.]

Maar aan alle leuke dingen komt een eind, en m’n benen begonnen te kriebelen! Gisteravond namen Laura en Leonie me mee uit eten, en daarna doken we de kroeg in (Niet de Robin Hood, sorry fans, maar die was leeg en de barkeepers te opdringerig). Toen ik vanochtend, niet al te vroeg, wakker werd pakte ik m’n spullen in, ontbeten we en reden we richting een bevriende Turk alwaar we thee dronken en afscheid namen. Volgens Turks gebruik werd ik uitgeleide gedaan door water achter me aan te gooien op de straat; dat mijn pad zo schoon mag zijn als water.
Even voelde het echt alleen, maar snel ook alweer vertrouwd. Alhoewel, het weer is een beetje omgeslagen en er dreigt onweer, dat was ik niet meer gewend! Nu ga ik zo, na een korte, halve dag fietsen een plekje voor de nacht zoeken en dan morgen vroeg op: richting Iran! Over een week of drie hoop ik de grens over te steken.

Groetjes,
Anne