Inshallah

Beste mensen,

Gelijk nadat ik m’n vorige stukje schreef vertrok ik naar het busstation. Toen ik uit de taxi stapte werd ik belaagd door mannen die me een ticket wilden verkopen. Ze konden  ruiken dat ik naar Tehran (de hoofdstad van Iran) wilde. Aangezien ze de juiste prijs voor een Volvo bus riepen ging ik akkoord en belandde op een doorgezakte stoel. In Iran heb je ‘volvo’ en ‘mercedes’  bussen, die niet per se van dat merk hoeven te zijn. Volvo bussen zijn wat comfortabeler en sneller, tenminste, over het algemeen, de mijne was dat niet. Na een nacht bushangen werd ik wederom belaagd, ditmaal door taxichauffeurs, maar ik liet me niet kennen en wist goed af te dingen en betaalde uiteindelijk zelfs de juiste prijs naar mijn hotel!

Na een paar uurtjes slaap was het tijd om aan de slag te gaan: een visum voor Pakistan regelen. Daarvoor had ik een brief van de Nederlandse Ambassade nodig. Ik was bang dat dat niet ging lukken, omdat ik reizigers tegen was gekomen wier ambassade de brief niet verstrekte. Mijn ambassade maakte er echter geen probleem van, en met de brief op zak ging ik de volgende ochtend vol goede moed op weg naar de Pakistaanse ambassade. Het bleek echter weekend (donderdag en vrijdag, stom!). Zaterdag dan dus maar! Het leek allemaal goed te gaan, vriendelijke man die het wel kon waarderen dat ik wat Urdu sprak (eigenlijk sprak ik Hindi, maar het blijkt inderdaad erg op elkaar te lijken). Ik moest zondag maar bellen om te vragen of het visum klaar zou zijn. Dat was het niet, moest maandag om 1600 langskomen. Toen ik daar dus om 1545 stond was het “what are you doing here”, met grappig Pakistaans accent. Het vervolg was niet grappig. Ik had ’s ochtends moeten komen, ze gingen net sluiten en zouden vier dagen dicht blijven. Zaterdag mocht ik het weer proberen! Balen! Ik wilde niet nog vier dagen in Tehran blijven, ik had het wel gezien en de smog maakte het niet beter.

Maar toen ik naar buiten liep werd mijn humeur gelijk weer opgevrolijkt door de fantastische mensen hier! Een meisje sprak me aan, in vloeiend engels, en nodigde me uit om aanstaande vrijdag met wat vrienden waterpijp te komen roken. En dat soort dingen gebeurt hier meer! De avond van de dag dat ik in Tehran aankwam ging ik met een Zweedse jongen, Sebastian, mee drinken (thee, geen alcohol hier) met wat studenten die hij eerder had ontmoet. Bleken onder andere theologiestudenten te zijn, interessant in een Islamitische Republiek. Leuke gesprekken, niet anders dan met vrienden in Nederland! Ze zijn hier erg goed op de hoogte van wat er in het westen gebeurt! Ze hebben een veel realistischer beeld van ons dan wij in het westen van Iran hebben. Dat zette me wel aan het denken: welke media ‘censuur’ is sterker? (lees het boek: ’Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk). 

Ik werd uitgenodigd vrijdag mee te gaan naar de bergen. Dus ik stond ’s ochtends heel vroeg klaar en vertrokken Ali, Arsham, zijn vriendin Nargez en ik naar de bergen vlak buiten de stad. Het was er druk, voor de meeste Iraniërs is vrijdag de enige vrije dag in de week. Maar toen we hoger kwamen bleven alleen de mensen met de mooie berguitrustingen over. De studenten met wie ik was hadden ook alle gadgets: mooie schoenen, de juiste tas, gps, brillen, stokken, etc. Al hun geld ging daarheen. We maakten een lange wandeling en hadden meer goede gesprekken.

Met de studenten de besneeuwde bergen buiten Tehran in

Twee dagen daarna sprak ik weer af met Arsham, en aten we in de mensa van zijn universiteit, hij studeert medicijnen aan de Iran Medical University. Leuk om daar rond te lopen, het verschilt niet veel met Nederlandse universiteiten.

Toen ik hoorde dat ik nog vier dagen op m’n visum moest wachten besloot ik ondertussen ergens anders heen te gaan. En toen ik ook nog eens gewaarschuwd werd dat de grens tussen India en Pakistan wel eens dicht kon gaan na de verkiezingen op 8 januari, besloot ik alvast Esfahan te gaan bekijken. Samen met Evert (een Noor), Orhan (een Turk) en zijn vriendin (haar naam vergeten, Maleisisch) stapten we in de bus en eergisteren, dinsdagavond, kwamen we hier in Esfahan aan. Gisteren heb ik samen met Evert de hele dag door de stad gelopen. Overal gigantische moskeeën, pleinen en bazaar. Erg mooi en overweldigend. Maar vooral ook erg koud! Onderweg kwam ik Eliza tegen (zij woont hier, en reageerde vaak op m’n eerdere berichten). Vanavond ga ik naar haar huis toe!

Morgenochtend vertrek ik weer, terug naar Tehran om waterpijp te roken met wat Iraniërs en m’n visum op te halen, inshallah (als god het wil). Mijn plan is om dan zaterdagavond gelijk een bus naar het zuiden, naar Shiraz, te nemen en om dan een leuke plek te vinden om Kerst te vieren!

Groetjes,
Anne

PS: Er staan weer wat nieuwe foto’s in m’n webalbum