Taart aan het strand

Beste mensen,

Terug uit het paradijs! Ruim drie weken geleden, gelijk na m’n vorige verhaal, vertrokken we ‘s ochtends per boot naar Havelock Island, 1 van de eilanden in de Andaman Islands, waar toeristen heen mogen en waar resorts zijn. We wilden daar een nachtje blijven voor de boot naar Long Island, een veel minder ontwikkeld eiland waar maar heel weinig mensen wonen, gingen. De volgende ochtend stonden we dus al vroeg klaar om kaartjes naar Long Island te kopen. Maar je voelt het aankomen, dat lukte niet. Lotte was tot nummer 4 in de ‘ladies Q’ gevorderd toen het loket dichtgesmeten werd, uitverkocht! Even balen, maar toen een mooi hutje gevonden waar we het wel even vol konden houden. Toen begonnen ons ook allerlei ‘reizigers geruchten’ (verhalen met een kern van waarheid die bij ieder gesprek aangedikt of veranderd worden, bewust of onbewust door taalproblemen) te bereiken over het niet meer kunnen kamperen op Long Island, hetgeen precies ons plan was! Toen de geruchten even aanhielden besloten we maar op Havelock Island te blijven en daar dan maar van te genieten. Dat bleek geen probleem:

Na bijna een week slaagde Adi (Israëlische die we de dag ervoor ontmoetten) erin ons over te halen toch maar mee te gaan naar Long Island. De geruchten waren intussen iets minder heftig geworden; mensen werden niet meer gedeporteerd. Dus daar stonden we weer, ’s ochtends om 06:30 in de rij terwijl ze pas om 09:30 met kaartjes verkopen begonnen. En toen Adi aan de beurt was bleek ze maar twee kaartjes te mogen kopen. Na wat ruzie met een corrupte agent, die alle kaartjes opkocht, slaagde Lotte erin alsnog een derde kaartje te bemachtigen. Zo waren we alsnog per boot op weg naar Long Island! Op de boot kwamen we Harry en Milly, een Engels stel, tegen die ook wilden kamperen, maar op een ander eilandje vlakbij Long Island, dat echt onbewoond was. Of we mee wilden? Ja, natuurlijk. Op Long Island aangekomen gingen we dus gelijk op zoek naar een visser die ons over wilde zetten. En toen vonden we de waarheid achter de geruchten. Er was een paar dagen eerder een visser gevangen genomen omdat hij kampeerders naar een eiland had gebracht. Het kamperen was verboden geworden, of eigenlijk was er een nieuwe hoofdinspecteur bij de politie die bedacht had dat hij de wetten ook ging hanteren. Goed natuurlijk, maar vervelend voor ons. Alhoewel, we hadden nog steeds niet van een officiële instantie gehoord over dit verbod. Genoeg reden voor Lotte, Adi en mij om de volgende ochtend een jungle-tocht te ondernemen. Drie uur lang ploegden we door dicht oerwoud over minuscule paadjes om uiteindelijk op het strand door hoog tij gestopt te worden. Op de plek waar we vast zaten was een opening in de jungle, gelijk aan het strand die een prima kampeerplek leek, zeker voor een eerste nacht. We besloten onze spullen daar te laten en ik ging nog een keer op en neer om meer spullen te halen. En wat bleek, als je het eiland doorstak zaten we slechts 20 minuutjes van het dorp. En toen ik weer in het kamp kwam waren Lotte en Adi er inmiddels achter gekomen dat er vlakbij drinkwater naar beneden kwam. Een ideale plek dus!

De volgende middag liep ik met Adi mee terug, ze moest alweer weg, en hoorde in het dorpje via andere backpackers over een aardbeving in Indonesië en een mogelijke tsunami! Shit. Snel naar de politie om te kijken wat hiervan waar was. Die wisten er weinig vanaf en ook in het dorp wist de lokale bevolking van niets. Dus snel terug naar het kamp om Lotte, Harry en Milly te waarschuwen en een hoger plekje te zoeken voor het geval er iets van waar was. Halverwege kwam ik hen al tegen. Ze waren op het strand al gewaarschuwd door een andere backpacker die het hele eiland ongeveer overgelopen is om iedereen te waarschuwen. Goed, een nachtje in het guesthouse dus maar, op een zacht matras!
De volgende ochtend bleek er geen tsunami geweest te zijn, gelukkig, en konden we dus weer terug naar ons kamp en wisten we dat, mocht er wel een komen, dat er een goed waarschuwingssysteem was!
Toen begon het relaxte leven! Naast eten koken, water halen en hout voor het vuur verzamelen is er niet zoveel te doen op zo’n eiland. En dat kan je op verschillende manieren invullen. Ik ging ‘dingen bouwen’, het eerste project was een tafel:

toen volgde een oven (en taarten en koekjes):

Voor ons was het allemaal prima, en we bleven in totaal 2 weken kamperen. Maar voor Harry en Milly liep het wat minder goed af, Harry stapte na 2 dagen met z’n teen in een injectienaald! Bizar, zo’n eiland is wel de laatste plek waar je dat verwacht! Maar goed, genoeg reden om een goed ziekenhuis voor een behandeling op te zoeken. En zodoende waren we onze directe buren kwijt, jammer.
Na twaalf dagen lang iedere ochtend om 05:30 wakker gemaakt te zijn door de zon:

vonden we het genoeg, en gingen we terug naar Port Blair om boot tickets terug naar het vasteland te kopen. Gisterochtend namen we een klein bootje naar het grote eiland vanwaar we (na weer ticket gedoe) een bus vonden naar Port Blair. Deze bus gaat door een tribal gebied. Het was dus een beetje vreemd ‘aapjes kijken’. De tribes die er wonen, de Jarawahs, zijn zwarte mensen die naakt (afgezien van een touwtje) met pijl en boog rondlopen. We zagen er een paar, in een flits, terwijl we in een konvooi reden met een dronken, zwaar gewapende politieagent in de bus die ons moest beschermen mochten de tribals ons aanvallen.
Vandaag was het regeldag. En we begonnen met tickets voor de boot naar Calcutta. Na onze ervaring en verhalen van anderen verwachtten we dat dit lastig ging worden, maar om 12:00 stonden we met kaartjes voor 19 maart in onze hand. Verder alvast wat treinkaartjes gekocht, een ticket voor de bus voor morgen naar Mayabunder (een plaatsje 10 uur rijden hier vandaan), permit verlenging om hier te blijven en een hoop geïnternet!

Over 12 dagen zijn we weer op het vasteland, en dat lijkt me een mooi moment om weer eens wat te schrijven! Ik heb naast de foto’s in dit verslag nog wat meer online gezet (zie het fotoalbum)

Groetjes,
Anne