Morgen Europa: Istanbul

Beste mensen,

Syrië zit er alweer op! Twee weken geleden was ik aan het bekomen van mijn arak-kater terwijl ik schreef. Joe (zijn blog) was toen ook net aangekomen. Samen verkenden we de oude bazaar en aten we ons vol met humus, falafel en kebab!
Na twee dagen was het tijd om verder te gaan. We namen de bus naar Hama, een stad halverwege Syrië. Op een kaart lijkt het ver, een half land oversteken, maar na de gigantische landen India, Pakistan en Iran is zoiets in Syrië een lachertje. Na 2 uur stonden we in Hama de gigantische houten waterraderen te bekijken. Die dingen brengen water van een rivier omhoog naar aquaducten, en draaien nog steeds piepend en krakend rond, al wordt er vervolgens niets met het water in de aquaducten gedaan…
Verder was er weinig te zien of te doen daar, en zodoende zaten we de volgende dag alweer in de bus, dit keer naar het oosten, in de richting van Irak. We waren onderweg naar Palmyra:

Palmyra

Op Joe z’n studentenkaart kon ik voor 1/15e van de prijs alle ruïnes bekijken terwijl hij ziek in bed lag; alle westerlingen lijken immers op elkaar in de ogen van een Arabier. De ruïnes waren heel indrukwekkend. Zoals ik eerder schreef heb ik het niet zo op oude stenen en verzamelingen daarvan, maar dit gebeuren is een uitzondering. Er staat nog behoorlijk veel overeind en er waren nauwelijks toeristen. In het theater is het niet moeilijk om je voor te stellen hoe het moet zijn geweest!
Na weer een paar uurtjes in de bus (het blijft fantastisch hoe dichtbij alles is!) zaten we in Damascus! Wat een stad! Ons hostel bevond zich in een straatje waar de tijd stil heeft gestaan. Overal kleermakers, kappers en andere handwerklieden, de hele boel hier en daar overdekt met wijnranken. We sliepen op het dakterras, tussen de andere backpackers, weg van de ‘toeristen’ in hun dure kamers :)
Die avond was het tijd om de lokale wijn te proberen, samen met wat Canadezen, voor we de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Roemenië gingen bekijken. Europees voetbal is ontzettend populair in Syrië, en uit Nederland komen was een fantastische ervaring, tot ‘we’ verloren; als je wint dan heb je vrienden!
Joe ging er vandoor, naar Libanon voor een paar dagen. Ik koos ervoor dat niet te doen, zou te veel in te weinig tijd zijn dacht ik. Ik bleef dus in Damascus en besteedde vier dagen aan het verkennen van de souqs (bazaar) die eveneens overdekt waren met druivenranken en overal eten, drinken en ijs in de aanbieding hadden. Samen met Anna, een Amerikaanse, vertrok ik na 4 nachten richting Crac de Chevalier, een kasteel.
Volgens onze reisgids was het moeilijk om daar te komen, maar twee bussen later stonden we voor de ingang en lieten we onze rugzakken achter bij de ingang voor we verdwaalden in het gigantische kasteel. Wederom oude stenen die ik kon waarderen! Het kasteel is ontzettend groot en lijkt niet op te houden; gewelfde kamer na gewelfde kamer, toren na toren en nauwelijks toeristen. Na twee uur hadden we nog niet alles gezien, maar was het genoeg. We liepen naar buiten en werden aangevallen door de taxichauffeurs die ons ervan wilden overtuigen dat er geen openbaar vervoer was. Maar als ervaren reizigers wisten wij wel beter: taxichauffeurs zijn niet te vertrouwen. We liepen 10 minuten naar beneden en vonden een klein busje dat ons wel naar de hoofdweg wilde brengen! Daar stopte een auto zodra we onze duim opstaken, en drie liften en een bus verder stonden we een paar honderd kilometer verderop aan de Middellandse Zeekust! Na de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Rusland (waarbij we door een stroomstoring de doelpunten niet zagen) onder het genot van een waterpijp en thee liepen we wat rond in het stadje Lattakia. Totaal anders dan de andere steden in Syrië, en alles wat ik de afgelopen maanden gezien heb; meisjes lopen er (haast beschamend) bloot bij en er is geen moskee te horen. Vreemd! Zou ik dan toch in de buurt van het westen komen?
Een dag op het strand later was het tijd voor mij om richting Turkije te reizen. Ik had bedacht dat het goedkoper en sneller was om alles zelf te doen, geen directe bus dus. De grensovergang was makkelijk en snel, maar aan de andere kant, in Turkije, bleek het behoorlijk verlaten. Er was 1 taxibus die me voor 50 dollar wel 10km verderop af wilde zetten. Ik bedankte hem vriendelijk en begon maar met lopen; 50 dollar in 2 uur leek me een goed ’salaris’. Na 10 minuten lopen hoorde ik een auto en stak m’n duim op. De auto bleek een taxi, maar was bereid me gratis 60km mee te nemen, hij moest toch die kant op!
Zodoende zat ik een uurtje later met een ouder Nieuw-Zeelands stel in de bus, richting Cappadocië! Die avond laat kwam ik aan in de buurt, maar te laat om een busje naar m’n eindbestemming te nemen. Het stel nam een taxi, ik vond dat te duur en besloot op het station te slapen. Ik vond een klein hoekje ergens en ging liggen om vervolgens iedere paar uur door steeds een andere politieagent wakker geschopt te worden. Zodra ze merkten dat ik een buitenlander was, was er niets aan de hand. En de volgende ochtend pakte ik een bus naar het dorpje Goreme.
Dat blijkt een backpackersparadijs. Geen mensen die je opwachten bij de bus, slechts een vriendelijke toeristenbalie die je echt helpt! Een half uurtje later had ik een bed in een grot gevonden en zat ik een gigantisch ontbijt te eten!
De afgelopen drie dagen hing ik hier rond, terwijl ik het dorpje en de omgeving verkende. Cappadocië, zoals het gebied heet, is een landschap vol vreemd gevormde rotsen, en veel van die rotsen worden gebruikt als huizen, en worden sprookjesschoorstenen genoemd:

Goreme

Een bizarre en inderdaad sprookjesachtige omgeving waar ik zeker nog een keer met m’n fiets terug wil komen!

Vanavond neem ik de bus naar Istanbul, en morgenochtend ben ik dus weer in Europa! Een raar idee! Maar ook leuk, mensen (of in ieder geval dit mens) zijn net als paarden, zodra ze de stal ruiken… Morgen dus Istanbul, waar ik twee nachten bij vrienden, die ik in Pakistan en India ontmoette, verblijf. Dan ben ik van plan richting Budapest te liften waar Nina me op komt zoeken en we een korte vakantie (na het zware reizen!) in Europa gaan hebben voor ik echt naar huis kom. Thuis gaat overigens Amsterdam-West zijn! Tot dan!

Groetjes,
Anne

Reacties (5)

Guusje · 26 juni 2008

Ha Anne!

Welkom terug in Europa! Goed je weer terug te hebben ;) Genietse nog eventjes en tot snel. Hier nog steeds alles goed, rustig aan al zijn de nieuwe reisplannen al weer geboren, misschien had ik het al verteld maar voor november staat Argentinie op het programma! Tot die tijd nog eventjes hard studeren.

Liefs vanuit het AMC, Guusje

WFL · 26 juni 2008

houten waterraderen in de woestijn, bijna doelloos water naar aquaducten heffend. altijd mooi: stromend water.
MZZL WF

Hylke · 26 juni 2008

Dan zit het er al weer bijna op, wat is de tijd hard gegaan zeg. Vanachter mn bureau bij StubHub, eBay reis ik met je mee :)

Andra · 28 juni 2008

Mooi, mooi, mooi... Anne weer terug in Europa! :D

Gezellig, kan ik je tenminste nog effies zien voordat ik weer wegga. Want zo te horen ben jij vast alweer met je fiets naar Cappadosia vertrokken nog voordat ik weer terug kom... ;)

Geniet van je vakantie met Nina!

Kus, Andra

Ria & Huub · 29 juni 2008

Jee Anne , wat is het allemaal vlug gegaan (toch)- veel plezier met je 'vakantie'; hoe betitel je de overige periode van je reis: "werken" :):) . Relax ze nog even in het 'rijke' westen. Liefs R&H