Wat er in een week kan gebeuren: je kan jarig zijn, bier drinken voor €60,- ziek worden, beter worden, leuke mensen ontmoeten, minder leuke mensen ontmoeten, 2 continenten bezoeken en je kan fietsen.

Na m’n vorige mailtje gingen WF en ik ’s avonds de stad in: laatste avond samen en ik zou jarig worden; moest allebei gevierd worden. We konden geen club vinden die open was (Ramadan), en liepen op straat te zoeken. We werden aangesproken: of we de uitslag van een voetbalwedstrijd wisten, nee dat wisten we niet. Maar wij vroegen de beste man naar een club/cafe. Dat wist hij wel, we konden een stukje meelopen. Gedaan, en we kwamen terecht in een luxueus gebeuren. Iets té voor ons. Hij wist ook wel iets ‘middle-class’, dat leek prima, gewoon een bar. We bestelden een biertje, Efes van tap, lekker! En toen, met een vingerknip van de ober werden we omringd door meisjes. Het begon te dagen. We vroegen of de dames weg konden gaan, dat kon gelukkig. Wel wilden we weg na ons biertje, en vroegen de rekening. Die bleek aan de hoge kant, ruim €100,- per persoon. Ook de menukaart die ze tevoorschijn toverden toonde aan dat dit echt de prijs moest zijn. Gelukkig hadden we zoveel niet bij ons, maar echt gemakkelijk kwamen we er niet vanaf. Ik moest, omringd door forse kerels maar even gaan pinnen. Uiteindelijk hebben we €120,- voor twee biertjes betaald! Te gek voor woorden natuurlijk, maar wat kan je doen? Het vervelendste is nog wel dat de man die ons er heen bracht zo’n goede acteur was: het leek echt een vriendelijke man! Wat moet ik in de toekomst van vriendelijke mensen denken? Ik hou het maar op Istanbul, en dat de rest van Turkije niet zo is. Om de kosten van de biertjes te drukken die avond nog maar wat biertjes voor €1,20 gedronken…

’s Nachts werd ik ziek, wat verkeerds gegeten.., de volgende dag niet met WF mee gegaan naar het vliegveld, maar ingecheckt in een backpackers hostel, een bed op het dak; heel mooi uitzicht. Daar hebben we afscheid genomen en ben ik gaan slapen en lezen: “Het huis van de Moskee”, super boek!

De volgende dag was ik stukken beter en bracht ik door met twee Franse dames die ook rondfietsen en al in India en Zuid-Oost Azië waren geweest, leuk praten dus! Zondag vertrok ik: voor het eerst alleen op de fiets. Moest gelijk even bewijzen dat 150km alleen ook te doen is. Maar maandag lekker rustig aan gedaan, op een mooi weggetje langs de kust van de Marmarazee. Even gezwommen en na 90km stond ik aan de Middellandse Zee en vond ik het genoeg:

Zonsondergang over zee vanaf het duin

Daar stond ook een ouder Duits stel dat net gegeten had, en bergen eten over had, kon ik wel opeten. Gedaan, en niet hoeven koken! Dinsdag weer 90km gereden en een goedkope camping gevonden, vol Nederlanders op ANWB-toer en een Duitse jongen, nu met de auto maar normaal ook fietser. Tentje naast hem opgezet, samen gegeten, bier gedronken en vanochtend ontbeten. Pas bij het weggaan leerden we elkaars naam kennen. Net ben ik overgestoken naar Azië, naar Canakkale, en nu ga ik een plekje voor de nacht zoeken, heel veel kilometers gaan het niet worden vandaag.

Groetjes,
Anne