Dag mensen,

Een goede week met een slecht begin. M'n avondeten na m'n vorige mail bestond uit een kipburger, in een behoorlijk goed restaurant. Het smaakte erg goed. Maar om 1 uur 's nachts werd ik wakker met behoorlijke koorts, en 2 uur later werd ik net op tijd wakker om naar de wc te rennen om over te geven. De volgende vijf uur besteedde ik aan overgeven, en wel iedere vijf minuten. Om 8 uur vermoedde ik dat er wel iemand aanwezig zou zijn bij de receptie van m'n hotel en rende tussen 2 overgeef-sessies door naar beneden om te vragen of iemand mineraalwater, thee en dekens kon brengen. Dit kon, en een van de hotelmedewerkers nam erg veel moeite om me te helpen. Hij gaf me wat Indische medicijnen en om kwart over acht was het overgeven afgelopen. En een uur later was ook de koorts weg. Ik voelde me nog wel wat slap en bleef in m'n bed die dag. Dus een dag later dan ik verwacht had ging ik met de trein naar Gaya. Ik had niet gereserveerd voor de trein omdat het slechts 2 uur zou zijn. De trein vertrok 2 uur later dan gepland en de reis duurde 2 uur langer dan gepland. Dat betekende dus 6 uur lang opeengepakt op je tas letten terwijl minstens 5 mensen naar je staren. In Gaya kwam ik erachter dat ik Gaya geen prettige stad vond en binnen een uur nam ik de bus naar Bodhgaya, 13 km verder. Bodhgaya is de plek waar Budha verlichting vond en is nu de belangrijkste pelgrim-oord voor Budhisten.

Ik nam een goedkoop hotel, maar m'n kamer bleek voorzien te zijn van een warme douche, dat was erg lang geleden! Drie keer per dag douchen dus. De Mahabodi tempel is de belangrijkste tempel daar en de volgende dag besteedde ik daar. En de twee dagen daarna ook. In feite heb ik al mijn tijd in Bodhgaya bij de tempel besteed. Voor de een of andere reden is de sfeer die daar hangt zo rustgevend dat rond de tempel lopen, in het gras zitten en een boek lezen, luisteren naar mantra's meer dan genoeg voldoening geeft.

Het was enigszins schokkend om in ene bij het ontbijt op de eerste dag zoveel buitenlandse toeristen te zien. Er zaten er minstens 5! En aangezien ik in het noordoosten nauwelijks toeristen heb gezien en dus toe was aan een goed gesprek schoof ik maar aan bij hun tafel. Dit is overigens heel gewoon voor reizigers maar meestal zoek ik het niet zo op omdat de gesprekken na een tijdje te standaard worden (waar kom je vandaan, hoe lang ben je in India, waar ben je tot nu toe geweest, hoe vond je..., enzovoort enzovoort). Maar ik verbaasde mezelf door nu plezier te beleven aan zulke gesprekken. De derde ochtend kwam ik Rachel weer tegen. Rachel is de vrouw met wie ik gewandeld heb in Sikkim, ze was toen met een hond, die heeft ze ergens achtergelaten. Leuk om haar weer te zien! En we bleken behoorlijk dezelfde plannen te hebben. Ook zij gaat naar Varanasi en dan naar Sarnath voor een meditatiecursus. Alleen vertrok ik niet de volgende ochtend om 4 uur maar rond 10 uur, leek me iets meer shanti. Dus na een warme douche en een goed ontbijt ging ik gisteren rond 10 uur weer op weg naar Gaya, met de bus. Toen met de rickshaw naar de treinstation, weer op een ongereserveerd ticket naar Muglai Serai. Vanuit daar per bus naar Varanasi treinstation en per rickshaw naar het oude centrum. Dit alles voor 70 rupees. Het was inmiddels donker en het bleek dat het oude centrum uit allerlei kleine gangetjes en steegjes bestond. De rickshaw's kunnen daar niet komen en ik verdwaal daar. Dat betekent dat je dus maar mee moet gaan met een tout (man/jongen op straat die geld krijgt van de hotels waar hij jou brengt. Uiteraard komt dit geld uit jouw zak) wil je een hotel vinden. Ik denk dat ik geluk had want ik kwam na een enigszins beangstigende tocht door allerlei nauwe gangetjes in een behoorlijk groot hotel terecht met geprinte en redelijke prijzen. Ze bleken daar een rooftop restaurant te hebben dat 24 uur per dag in bedrijf was. En na een goed diner met muziek van een band naar bed. En wat bleek dit bed was extreem veel te kort, m'n voeten staken tot halverwege m'n enkels over de bedrand. Vanochtend werd ik vroeg wakker en ging voor het ontbijt naar het restaurant. En zag toen pas goed waar ik beland was. Ik was in een van de hoogste gebouwen in de omgeving en had een adembenemend uitzicht over de Ganges, de ghat's, apen op de daken, vliegers van kinderen, boten op het water, enzovoort enzovoort. Wauw!

Varanasi is de meest heilige plek voor Hindu's. Oude mensen komen hier om te sterven omdat dit hun verlossing geeft van de cirkel van reïncarnatie. Als een hindu hier sterft komt hij in het Nirvana. En duizenden hindus baden hier iedere dag in de heilige Ganges die behalve heilig ontzettend vervuild is (Ongeveer 10.000 keer de vervuilingsnorm die in Europa gehanteerd wordt voor zwemwater). Een aantal ghat's zijn bedoeld voor crematies. Alle lichamen behalve die van sadhu's, zwangere vrouwen, kinderen, leprosi's, en mensen die gebeten zijn door een cobra worden hier verbrand voordat ze in de Ganges worden gegooid. De rest wordt zonder verbranding te water gelaten.

Voordat ik dit alles van dichtbij ging bekijken ging ik naar een adres dat ik van David (Israeli die ik op de Andaman Islands tegengekomen ben) heb gekregen voor een cursus Hindi. Het kostte me wat moeite om dit te vinden maar de leraar kwam erg prettig over. En ik heb afgesproken dat ik hem email als ik terug kom uit Tibet en Nepal zodat ik een 30 uur cursus kan nemen. Dat leek me iets logischer dan nu een cursus nemen aangezien ik nu nauwelijks kans krijg om m'n Hindi te oefenen, ik ga naar Nepal en daar spreken ze Nepali.

De ghat's (traptreden langs de Ganges) zijn vol met mensen die Pujaa's (gebeden) doen, bramanen die de pujaa's leiden, botenmakers, Chai verkopers, bootmannen die met je willen varen, wasbazen, zwervers en toeristen. Geweldig druk en als ik niet een beetje gewend zou zijn aan al die mensen die je roepen met "He master, want boat?", "Where you going?", "Want chai?", "Want choclate?", "Sir, where you from?" etc etc dan zou ik me hier kapot geërgerd hebben. Ik zeg niet dat het prettig is, maar ik zag package-tourists (die met korte broek, zonnebril, grote camera om hun nek, baseballpet) die behoorlijk gestoord werden doordat ze op iedere vraag ingingen. Ik kwam bij een crematie ghat dat blijkbaar die dag niet gebruikt werd om te branden, er werden wel lichamen van sadhu's te water gelaten. Ik had niet gedacht dat het me iets zou doen, maar zo'n slap in doeken gewikkeld lichaam dat zonder zichtbare emotie in het water wordt gegooid doet je toch wel wat.

Na wat meer wandelen langs het water schreeuwde Rachel van een van de daken. Ik vond haar in een restaurant, en dit keer had ze een papegaai (Zazoo) bij zich. Ze had hem gevonden terwijl kinderen het aan het pesten waren. Dit had ze zo zielig gevonden dat ze hem kocht om hem vrij te laten. Maar de papegaai wilde z'n kooi niet verlaten. Zodoende liep ze nu al een dag rond met dat dier. We gingen samen op zoek naar een geldwisselkantoortje omdat we allebei dollars nodig hadden om op de Nepal grens het visum te kunnen kopen. Ja, ze blijkt me te achtervolgen.

Hierna ging naar de belangrijkste crematieplaatsen. En dat is erg indrukwekkend. Er zijn daar minstens 20 vuren en er worden zeker 100 lichamen per dag verbrand. Het gaat echt aan de lopende band. En ook hier geen zichtbare emotie. De lichamen, in lappen gewikkeld worden eerst in het water gelaten en dan op een grote houtstapel gelegd die vervolgens door de echtgenoot of oudste zoon aangestoken wordt. Het verkopen van die hout, banjan hout, is een goudmijn daar. Het maken van foto's is absoluut verboden maar van een behoorlijke afstand denk ik dat ik redelijke foto's heb kunnen maken. Vlakbij de crematievuren is walgelijk genoeg een behoorlijke afzetterij aan de gang. Een untouchable (de mensen die de crematie uitvoeren, de laagste caste) komt naar je toe met verhalen over donatie's en 'geld van je hart' verhalen. Uiteraard zou dit geld van mijn hart direct in zijn zak gaan. Maar de man ging zo lang door en op zo'n onbeschofte manier dat ik behoorlijk boos werd. Uiteraard niet echt de plek om boos te worden en gelukkig, toen ik op het punt stond om deze man op te tillen en in de Ganges te gooien, kwamen er meer buitenlanders die het al een keer eerder met hem aan de stok hadden gehad. Hij verdween. Dit was ongeveer een uurtje geleden, ik heb nog steeds de geur van verbrande lijken om me heen hangen.

Morgenochtend rond zonsopgang neem ik met Rachel een boot om langs de oevers van de Ganges te varen. Dan ga ik met de bus naar Sarnath voor de meditatiecursus. En afhankelijk van hoe dit mij bevalt blijf ik daar 3 dagen tot een week. Daarna ga ik naar Nepal.

Nu ga ik eten in een goed restaurant dat ik vanmiddag tegenkwam, als ik het terug kan vinden tenminste.

Groet,
Anne