Dag mensen,

Daar ben ik weer, na 9 dagen. Heb in de tussentijd heel wat gereisd en heel wat kilometers afgelegd. Zal zoals gebruikelijk maar weer bij het begin beginnen: Guwahati.

Op de laatste dag daar stond ik 's ochtends erg vroeg op, om 05:30, om rond 7 uur m'n bus te halen naar Kaziranga National Park. Ik had nog ruim de tijd op even een ontbijtje van Puri (opgeblazen, gefrituurde roti's) met wat hete groenten; het gebruikelijke ontbijt.

Na 5 uur comfortabel bussen in een van de privé bussen kwam ik aan in Kaziranga park. Ik kreeg een bed in een dorm voor 13 mensen maar was weer eens de enige. Ik had dus een super grote kamer, 2 wc's en 2 douches voor 25 rupees per nacht! Die middag even informeren naar de safari mogelijkheden met Jeeps, gids en Olifant. Het bleek dat ze recentelijk nieuwe prijzen voor buitenlanders hadden ingesteld, 10 keer zo duur als die voor Indiërs! En dat terwijl de meeste Indiërs die daar komen veel rijker zijn dan ik, belachelijk! Dat accepteert Anne dus niet zomaar. Vragen naar de baas van degene achter de balie dus. En dan vragen naar de baas van de baas. Uiteindelijk had ik een gesprek met 'The Range Officer'. Een erg aardige man die me uitlegde dat hij de prijzen niet aan kon passen, dat kwam van de regering. Maar hij kon me wel studentenkorting geven. Uiteindelijk betaalde ik slechts 2 keer zoveel als een Indiër voor een jeep safari voor de volgende dag. Maar de olifantentocht bleef 1000 rupees! Dat heb ik dus niet gedaan, meer uit principe dan uit het feit dat het zo ongelofelijk duur is (20 euro).

De jeep safari viel me erg tegen, en toevallig las ik net een boek dat volgens mij verklaarde waarom. Ik wil ff een stukje citeren: ("Zen and the art of motorcycle maintenance", by Robert M. Pirsig, geweldig boek!)

"We arrive at ... the National Park-clean, tidy, and preserved. It really shouldn't be any other way, but this doesn't win any prices for quality either. It turns it into a museum. This is how it was before the white man came-beautiful lava flowers, and scrawny trees, and not a beer can anywhere- but now that the white man is here, it looks fake. Maybe the National Park Service should set just one pile of beer cans in the middle of all that lava and then it would come to life. The absence of beercans is distracting."

Na een dag jeepen besteedde ik de volgende dag dus maar aan het herinpakken van m'n tas, wassen van al m'n kleren, schoonmaken van m'n brander etc.

De volgende ochtend rustig opgestaan en naar de hoofdweg gelopen om daar op een bus te springen. Dat lukte snel, maar het bleek dat de bus waar ik in zat vol was. Ik moest dus op een hoekje naast de bestuurder zitten. Aan het eind van de rit wilden ze me de volle prijs laten betalen maar ik protesteerde uiteraard, ik had immers geen stoel. Het werd een groot probleem, ze spraken geen Engels en minstens 100 mensen kwamen zich ermee bemoeien. Ik gaf het maar op. Ik had met Yanger (zie vorige mail) afgesproken in een bepaald hotel, de goedkoopste. Maar dit hotel bleek vol, het volgende hotel bleek vol, alle hotels bleken vol! Probleem dus, want ik had geen manier om hem te bereiken en ik weet niet hoe men dat deed voor de mobiele telefoon bestond. Ik ging dus maar naar het eerste hotel om daar een berichtje achter te laten dat hij z'n email moest checken. Toen ik daar gelijk maar even een lunch nam kwam Yanger binnen gelopen. We konden dus samen op zoek naar een hotelkamer. We vonden er een vlak buiten het centrum van Jorhat. Hij vond een aantal nummers die ik op m'n mp3-player had staan goed. En we besteedden de middag dus aan het zoeken van een cd-brander. 's Avonds een goed diner en wat biertjes.

De volgende ochtend met een lichte kater op weg naar Majuli. Het grootste riviereiland in de wereld (je weet het nooit hier met dit soort feiten, maar goed). We hadden pech, de laatste ochtendboot was net weg en de eerste middagboot vertrok om 13:30. Na 2 uur op die boot kwamen we aan. En toen bleek het 3 uur met de bus naar de plek waar Yanger een vriend had wonen. We kwamen in het donker aan. En gingen op zoek naar een restaurant. Alles was dicht maar na wat kloppen en schreeuwen ging er ergens een deurtje open. Ze beloofden ons eten te serveren in een half uurtje. Na anderhalf uur hadden we ons eten en stonden er 15 mensen om ons heen, naar ons te staren. Ik vermoed dat er daar zelden een buitenlander kwam en ik werd een attractie. En Yanger die er Chinees uitziet omdat hij Naga is werd ook voor buitenlander gehouden. Maar hij kon hun taal verstaan en hoorde daardoor dingen die ik hier niet ga herhalen. Ik merkte deze manier van omgaan in heel Noord Oost India, maar hier was het wel extreem. Onze overnachtingsplek bleek in een aanbouw van een baptistenkerk. Na een goede nacht hier en een zelfgemaakt ontbijt vertrokken we weer naar het vaste land. Ons plan was om op de terugweg bij wat tempels te stoppen. Maar het bleek dat we in de enige bus zaten die op tijd kwam voor de boot terug naar het vaste land dus. Dan maar genieten van het landschap vanuit de bus. Het had daar wel iets van Nederland: volledig vlak, groen, koeien.

Na weer 2 uur op die boot kwamen we aan en namen we de bus naar Jorhat en vandaaruit naar Mariani. Ik had een treinreservering van Mariani naar Patna. Maar deze trein zou pas om 3:20 de volgende morgen vertrekken. We hadden 10 uur te doden. We gingen dus maar uitgebreid eten en namen toen een retiring kamer op het station. Om 3:00 stond ik op, nam afscheid van Yanger en vond een plek in de trein om verder te slapen. Het zou een treinreis van 37 uur worden. Twee nachten later en 1400 kilometer verder, naar het westen, kwam ik aan in Patna, de hoofdstad van de staat Bihar. Dat was gisteren.

Ik was verbazingwekkend weinig moe en liep nog maar wat rond in de stad. En na 10 uur slaap vannacht ben ik weer helemaal bij.

Morgen ga ik naar Gaya, een belangrijke Hindi stad, vanuit daar naar Bodhgaya, een belangrijke Budist stad (misschien wel de belangrijkste?) en dan naar Varanasi. Vlakbij Varanasi ga ik waarschijnlijk een meditatiecursus volgen voor een week en daarna ga ik Nepal in, m'n visa verloopt.

Heb nu op de een of andere manier 3 uur besteed aan internet onzin. Meer dan genoeg dus!

Groetjes,
Anne