Dag mensen,

Ik heb net m'n busticket gekocht, morgen ga ik naar het Kaziranga National Park. Ze hebben daar herten, beren, tijgers, rhino's, bisons, olifanten en een hoop vogels maar geen internet. Dat is dus de reden dat ik nu mail.

De avond na m'n vorige mail uit Kalimpong (in het noorden van West-Bengal) nodigden drie Indiërs me uit om de volgende dag met hen de stad te gaan bekijken. Ze vonden zichzelf de beste inwoners van Kalimpong en ik vond hen voornamelijk irritant. Maar er was geen houden aan, ze zouden me hoe dan ook de volgende ochtend om 10 uur ophalen. Om 8 uur zorgde ik dus dat ik uit het hotel was en ik kwam niet terug voor de avond. Die dag heb ik wat monastries bekeken die allemaal in renovatie waren en 's middags ben ik naar de Animal Shelter gegaan waar Rachel (de New-Zeelandse waarmee ik gewandeld heb) als een vrijwilliger werkt.

In de loop van de middag van de volgende dag nam ik een bus naar Siliguri en vandaar een fietsrickshaw (na een hoop afdingen 15 rupees, 30 cent, voor bijna een uur rijden) naar NJP station. Daar kwam ik een Duitse toeriste tegen die ik al eerder ontmoet had in Pelling. Ze stond al bijna een uur in de rij en dat terwijl ze een vrouw is, de mannen in de rij hadden haar niet verteld dat ze als vrouw voorrang had. Mij werd verteld dat m'n trein 5 uur vertraging had, maar ik had geluk want er stond op dat moment een eerder trein te wachten en er was nog plek in deze trein. Bijna gelijk nadat we vertrokken waren raakte ik in gesprek met een man uit Nagaland, Yanger. Nagaland is een staat in Noord Oost India, en de oorspronkelijke bewoners van deze staat, de Naga's, willen onafhankelijkheid van India. Hij vergeleek de situatie met die van Tibet. Indiërs van de vlakten komen daarheen en nemen hun gebruiken mee waardoor de Naga cultuur verwoest wordt en de straten zijn vol met Indische militairen om de rebellerende Naga groeperingen onder de duim te houden. Hij was heel voorzichtig en deed z'n best om er voor te zorgen dat Indiërs ons gesprek niet konden volgen, de hele situatie blijkt behoorlijk gevoelig te zijn. We spraken af dat ik hem een week later op zou komen zoeken op de grens van Nagaland en Assam in een plaatsje genaamd Dimapur.

In Guwahati (grootste stad in het Noord-Oosten) stapte ik uit en nam gelijk een jeep naar Shillong, hoofdstad van Meghalaya. Daar aangekomen bleek ik ziek te zijn. Twee dagen lang bleef ik in de buurt van m'n hotel omdat openbare wc's in India niet te vertrouwen zijn. Dit was een beetje jammer want Shillong is niet echt een stad om lang te blijven, het is er koud, vochtig en vervuild. De derde dag wilde ik naar Cherrapunjee, naar de 4e hoogste watervallen in de wereld en de natste plek op aarde. Het openbaar vervoer bleek te staken dus ik was overgeleverd aan de door mij zo vaak vervloekte georganiseerde tour. Ik kwam in een 8 uur durende busreis terecht met een gids die in gebroken Engels alle ins-en-outs van de regio vertelde. Ze wist op de 100 meter nauwkeurig hoever verschillende steden en dorpen uit elkaar lagen en herhaalde dit regelmatig. De waterval viel erg tegen, er was nauwelijks water. Bijna al het water dat daar valt valt namelijk tijdens de monsoon. De volgende ochtend dus een van de eerste bussen uit Shillong genomen, terug naar Guwahati. Daar besteedde ik een dag aan het krijgen van echte informatie over de noodzakelijk van een permit om naar Dimapur te gaan. Het bleek noodzakelijk en het verkrijgen duurt 2 weken en ik moet of getrouwd zijn of in een groep van vier reizen (ja, vraag me niet waarom). Onmogelijk dus.

Gelijk dus maar geprobeerd om Yanger te bellen, en het was een hele toer om zijn niet Engels sprekende familie duidelijk te maken voor wie ik belde. In eerste instantie lukte het niet maar 's avonds werd er op m'n deur geklopt, telefoon! Hij had m'n hotel achterhaald (niet moeilijk, de goedkoopste in de stad) en stelde voor om elkaar ergens anders te ontmoeten. We hebben nu afgesproken dat we elkaar in Jorhat zien, op de 28e. Hij neemt me dan mee naar Majuli, een groot riviereiland, waar we kunnen overnachten in het huis van een vriend.

Morgen ga ik dus naar Kaziranga, het park en blijf daar waarschijnlijk drie nachten. En na een rit op een olifant ga ik dan naar Jorhat. Vanuit daar ga ik in de nacht van de 30e op de 31e per trein naar Patna in Bihar. Dit gaat m'n langste treinreis tot nu toe worden: 36 uur, en dat voor 7 euro.

Afgelopen week heb ik de datum van m'n retourvlucht naar Nederland vastgelegd. Op vrijdag 13 augustus 2004, om 06:45 Nederlandse tijd land ik in Amsterdam.

Goed, dat was het weer, m'n volgende mailtje komt waarschijnlijk uit Gaya.

Groet,
Anne

PS: Zie hier mijn actuele route en hier de website met foto's en oudere verslagen (met dank aan Wout!)