Dag mensen,

Ik ben in Nepal! Ik stuurde m'n laatste mailtje in Varanasi. De volgende dag besteedde ik aan het kopen van wat boeken over Boeddhisme, keren en het weggeven van oude kleren. 's Avonds weer naar muziek geluisterd van het Drupa Festival. Geweldig, klinkt voor mij als erg experimentele muziek. 's Ochtends stond ik met veel moeite om 5 uur op om een boot op de Ganges te huren. Ik had met 2 anderen afgesproken, en zoals het goed Europeanen betaamt waren ze daar precies om 5:30. Weer twee uur romantisch over de rivier dobberen met zicht op een zonsopgang en een hoop puja's en wassende mensen op de ghat's. Die dag besloot ik ook maar dat ik weer voor een paar dagen terug ging naar Sarnath, de plek waar ik 2 dagen daarvoor was en waar ik de meditatie programma volgde. Dat programma duurde nog twee dagen en had het er erg naar m'n zin daar. Na twee dagen programma hadden we nog een erg gezellige dag met de hele groep mensen die daar mediteerde (wordt een sangha genoemd). We waren uitgenodigd door de eigenaar van de chai-shop om bij hem thuis te komen eten. Dus met 80 mensen gingen we naar zijn huis. Hij bleek een grote binnenplaats te hebben, vol met kussens en erg goed eten. We ploften neer voor zo'n drie uur en mensen speelden gitaar zongen en en en. Het was erg gezellig en rond 9 uur had MahaDev (de eigenaar) een rickshaw voor ons geregeld om naar Varanasi te gaan. Ons was Nufar (Israelisch, 25), Sjana (Australisch, 27) en ik. We hadden haast en vroegen de rickshaw-wallah om hard te rijden. Dit deed hij maar vlak voor het station klonk het alsof er allerlei onderdelen van de rickshaw vielen en de laatste paar meters gingen stapvoets.

We haalden de trein makkelijk en kochten normale kaartjes, we hoopten dat we ze konden opwaarderen op de trein. Sjana had een vriendin die op het perron op ons wachtte. We stapten op de trein en toen zei deze vriendin dat ze eigenlijk niet zeker wist of ze wel op deze trein wilde zijn. Na wat twijfelen kocht ik haar reservering over en wilde net m'n spullen in m'n bed leggen toen ze weer terug kwam. Ze wilde toch wel met de trein mee. Ik kreeg m'n geld terug. En we vertrokken. Na een half uur bleek ze verdwenen. We dachten dat ze van de trein was gesprongen toen die stil stond en ik nam het bed dus maar weer. Een uur later dook ze op de een of andere manier weer op maar wilde het bed niet meer hebben. En 's ochtends toen we wakker werden en in Gorakhpur waren aangekomen was ze weer verdwenen. Ik weet niet wat ik hier van moet maken maar had het gevoel dat ze ergens 'gesnapt' was en dat ze hulp nodig had. Volgende keer als ik haar zie zal ik haar op het vliegtuig naar Duitsland zetten...

In Gorakhpur bleek dat we met negen toeristen waren die naar Nepal wilden reizen. Dat kwam goed uit want nu was het net zo goedkoop om een jeep te huren als reizen met de bus. Met een jeep naar de grens dus. En daar een uurtje lang ons vermaken met de douaniers om een stempeltje hier en een stempeltje daar te verzamelen. Toen was ik in Nepal na bijna 5,5 maand in India! Maar ik zag niet direct het verschil. Pas toen we nog een jeep huurden, nu met z'n 7enen, en gingen rijden zagen we de verschillen. De wegen waren breder, auto's toeterden niet iedere 10 seconden, de muziek was niet zo hard en het geld was anders. 's Avonds om 11 uur Nepali tijd kwamen we aan in Kathmandu de hoofdstad van Nepal. Nepali tijd is 15 vooruit op de Indische tijd. Ik nam met Nufar en Sjana een immens grote kamer voor erg weinig geld in het centrum van Kathmandu. We waren erg moe maar hadden tijdens onze zoektocht naar een kamer een goede bar gezien. Dit gingen we dus maar even uitproberen. Het bleek dat de bars hier in het centrum lang openblijven goede muziek draaien en koud bier schenken! Een westerse bar voor het eerst sinds ik weg ben uit Nederland!

Vanochtend met een lichte kater op zoek naar een geld wissel kantoor want anders konden we geen ontbijt betalen. De Nepali rupee is 0,6 Indian rupee, dus ik ben nu constant aan het omrekenen als ik iets koop. Nufar en ik moesten allebei een nieuw Indiaas visa hebben. Dus op weg naar de Indiase Ambassade. Het was ons verteld dat dit een hoop gehannes was. Maar ondanks het feit dat het eigenlijk al gesloten was kregen we het voor elkaar om binnen tien minuten alles geregeld te hebben. Over 5 dagen is het visa klaar en mag ik weer een half jaar in India reizen!

Nu ga ik naar het postkantoor om te kijken of daar toevallig iets voor mij aangekomen is, en daarna ga ik proberen om een Bungee Jump sprong te organiseren!

groetjes,
Anne