Met chai naar de melkweg kijken

Dag mensen,

[anne:] Daar zijn we weer, vanuit zweterig Amritsar. Een week geleden stuurden we een verslag vanuit Jaisalmer waar we toen net aangekomen waren. Na het mailtje regelden we een Camel Safari voor de volgende dag. De volgende ochtend schrokken we wakker om 7 uur, vergeten de wekker te zetten en 10 minuten later zaten we ons koekjes ontbijt te eten in een jeep de woestijn in. Met ons waren twee oudere dames, Cathy (Iers, 60) en een Canadese (35) waarvan we de naam vergeten zijn. Dit bleek erg leuk gezelschap. Na een half uurtje jeepen werden we bij de kamelen gedropt. We hadden ieder een kameel: Deadly, Johnny, Rocket en Rocky. Wout en ik reden op de laatste twee maar onze kamelen waren niet zo snel als hun naam suggereerde. Er was nog een reserve kameel en we hadden 3 mannen die mee liepen of reden en onze gidsen en koks waren.

Op pad door de Great Tar Desert

Na drie uur pijnlijk hobbelen kwamen we rond een uur of 11 in een soort van oase vol met bomen waar we stopten. Binnen vijf minuten hadden de koks een vuurtje aangelegd en chai, thee, voor ons gemaakt. Super! We hadden vijf uur de tijd om te eten, slapen, relaxen, praten en met de schaduw van een boom mee te bewegen. Rond 4 uur werden de kamelen weer opgepakt en klommen we er met onze stijve benen weer op. Rond een uur of 7 kwamen we aan in een groepje zandduinen waar we de nacht door zouden brengen. Vlak naast ons kampeerde een groep Koreanen die nadat de koks geweldig eten voor hen hadden gekookt te kennen gaven dat ze liever niet aten, en daar hield het ongemak voor de gidsen niet op. 's Nachts werden ze namelijk wakker gemaakt omdat de Koreanen dachten dat ze door slangen gebeten waren. Het bleek een muis te zijn. Maar wij hadden een super tijd, in het zand, op je rug met chai naar de melkweg en vallende sterren kijken, kan het beter?

De sterrenhemel boven de duinen — zo goed als het cameraatje kon

's Ochtends vertrokken we weer vroeg, het was een stuk koeler dan 's middags. De Great Tar Desert, zoals de woestijn heet waarin we reden, is over het algemeen een rotswoestijn met hier en daar kleine groepjes duinen. Er wonen nog verbazingwekkend veel mensen en er zijn dus veel minuscule dorpjes, bestaande uit zo'n vijf huizen met rieten daken, en pogingen tot landbouw door de hele woestijn. Overal lopen salamanders, hoor je pauwen miauwen, lopen geiten, koeien en verdwaalde kamelen. Deze middag stopten we in een winderige boomgaard waar we al snel weer chai te pakken hadden en weer een paar uur aan lezen besteedden. Om bij onze overnachtingsplaats te komen hoefden we nog maar een uurtje pijn te lijden. We sliepen dit keer naast de zandduinen omdat het hier heel erg winderig was en we anders dus al dit zand op ons zouden krijgen. Het bleek de volgende ochtend dat dit toch gebeurd was. We namen afscheid van de dames en gingen er met twee kamelen en een gids vandoor. We hadden een lange dag terug naar Jaisalmer voor de boeg en om deze wat te verkorten liet Mussa, de gids, de kamelen rennen. Hetgeen een bijna ondragelijke pijn, en kneuzingen, veroorzaakt. Desondanks hadden we een geweldige dag met snel wisselende landschappen, een goede lunch, wat meer lezen en geweldige douche terug in Jaisalmer. Hierna regelden we een massage. Een uur lang ons moeie lichaam laten verwennen en toen onder de olie een pizza gaan eten. Niet te laat naar bed en de volgende dag lekker niets gedaan tot de bus naar Bikaner om 2 uur vertrok. Om een uur of 22:00 kwamen we daar aan na een lange hete rit door de woestijn. We aten wat en wachtten op het treinstation op onze trein naar het noorden. Die kwam rond een uur of 2 en het bleek dat er iets fout was gegaan met onze reservering. We bleken een RAC ticket te hebben en dat betekent dat je een bed moet delen tenzij er een extra vrij is. Er bleek geen extra bed vrij te zijn en met veel moeite lukte het ons om er voor te zorgen dat we een bed kregen dat we dan konden delen. Na een halve nacht op een half bed werden we wakker en kwamen Lee (Engels, 21) tegen die ons over een station vertelde vanwaar ook treinen richting Amritsar vertrokken. We stapten daar dus uit, kochten een 2e klas kaartje aten een thali, en vonden een plekje in de trein op het bagagerek.

In Amritsar vonden we een plekje in een Niwas. Dat is een huis voor pelgrims waar je gratis kan overnachten. Dit huis staat vlak naast The Golden Temple, de meest heilige tempel in de Sikh religie. Sikhs zijn de lange Indiërs met een tulbant en een mes of zwaard. De tempel is een groot vierkant complex met een meer met heilig water in het midden. In dit meer staat de echte tempel die bereikbaar is via een brug. Deze tempel in het midden van het meer is belegd met een mix van goud en brons en hier wordt constant uit het heilige boek gelezen.

The Golden Temple in de schemering

's Avonds aten we in de tempel. Er is daar een keuken waar 24 uur per dag eten klaargemaakt wordt door vrijwilligers. In totaal worden er per dag zo'n 30.000 maaltijden weggegeven. Het eten is simpel maar de atmosfeer is geweldig en de mensen leken het leuk te vinden dat we daar met hen op de grond zaten.

Gisteren hebben we nog wat meer rondgelopen in de tempel en heb ik een bad in het water genomen. Vanmiddag gaan we naar de grens met Pakistan waar dagelijks de vlaggen neergelaten worden met een ceremonie die de moeite waard schijnt te zijn. Hierna vertrekken Lee, Wout en ik per trein naar Jammu vanwaar we een bus pakken naar Srinagar in Kashmir; in de bergen! Waarschijnlijk gaan we hierna een trekking maken en zijn we dus even niet bereikbaar. Dus het kan even duren voor ons volgende verslag verstuurd wordt.

[wout:] Ik moet zeggen dat de kamelentocht toch wel een hele mooie ervaring was die ik niet snel zal vergeten. De kamelen safari's lijken een echt toeristische atractie maar als je een dag op een kameel zit heb je wel door dat het niet het meest comfortabele is wat je voor kunt stellen. Je wordt gezandstraald de hele dag door en je voelt je zo smerig aan het eind dat een douche echt de hemel is. De reizen die we maken zijn langer dan ik ooit eerder heb gedaan al doe ik ze hier zonder echte moeite, een reis van 10 uur is hier bijvoorbeeld echt kort, 30 uur is normaal. Het blijft heerlijk om uit een bus of trein naar buiten te kijken en zo kom ik mijn dagen prima door. Hier in Amritsar is de sfeer erg ontspannen, er zijn weinig buitenlandse toeristen waardoor het gehassel van mensen die je iets willen verkopen erg weinig. De meeste mensen die je tegen komt in de tempel willen weten waar je vandaan komt en ze zijn over het algemeen echt oprecht. Na 20 dagen in India heb ik door dat het alleen maar leuker wordt in dit land naarmate je de gewoontes en de cultuur beter leert kennen. Ik verheug me weer op een heerlijke nacht in de trein slapen, het gehobbel is namelijk erg goed voor je nachtrust. Dat was het dan maar weer en tot over een week of twee.

Groetjes,
Anne & Wout