Anne’s reisverslag · India, Nepal & Tibet 2003–2004
Really...? Na 100 dagen naar huis bellen
Dag mensen,
Het is maandag, en vanaf nu zal ik maandag-maildag weer in ere herstellen. Ik ben nog steeds in Calcutta, en blijf hier nog een weekje. Na m'n vorige mail heb ik naar huis gebeld om erachter te komen dat mijn Nederlands niet meer is wat het geweest is. Het was vreemd om na zo'n 2 maanden weer Nederlands te spreken. Ik merkte dat ik alles moest vertalen uit het Engels en dat er af en toe Engelse uitdrukkingen tussendoor kwamen (really...?). Maar leuk om weer even met familie te praten na exact 100 dagen in India. Na dit telefoontje ging ik naar m'n vrienden van de boot en anderen die we hier in Calcutta ontmoet hadden. We hadden het plan om naar het park te gaan maar zijn nooit verder gekomen dan hun hotelkamer. Ik had een ontzettend gezellige kerst! De volgende dag met een kater het echte Calcutta weer in, uit het toeristengebied, om me aan te melden voor vrijwilligerswerk. Ik moest terugkomen op maandag (vandaag) want ze waren gesloten door Kerst. Ik heb de dagen tussen de 25e en nu besteed aan het rondlopen in het gebied voor de Howrah Bridge (Beschreven in m'n vorige mailtje), aan het zien van films (Kill Bill: goed, Looney Tunes: niet zo goed), aan het drinken van warme, verse, zoete melk, aan het uitproberen van Bengaalse zoetwaren, aan lezen (The City Of Joy; gaat over Calcutta). De paar dagen zijn omgevlogen en dat komt volgens mij doordat deze stad echt een geweldige atmosfeer heeft: iedereen is vriendelijk, iedereen lacht, alles is hier goedkoop.
Vanmiddag ben ik weer naar het Mother Theresa huis geweest om me aan te melden als vrijwilliger. Er waren zo'n vijftig andere nieuwe vrijwilligers en de hele organisatie lijkt ook te rusten op westerse vrijwilligers die hier voor langere tijd zijn. We kregen te horen wat de mogelijkheden zijn, er zijn zo'n 8 verschillende huizen hier in Calcutta waar je kan werken, en moesten toen kiezen. Ik koos voor het huis met de minste vrijwilligers; een huis voor zieke/oude/arme/stervende mannen. Ik moet hen helpen met eten, wassen, de boel schoonmaken daar en uiteraard met ze proberen te communiceren om ze een paar prettige laatste dagen te geven.
Morgenochtend om 7 uur moet ik weer in dat huis zijn voor een ontbijt en daarna word ik naar de plek gebracht waar ik moet werken. Ik werk in totaal zo'n 7 uur per dag. Waarschijnlijk ga ik dat voor 5 dagen doen en dan naar Darjeeling. Dat is naar het noorden en ik las vandaag in de krant dat daar zo'n 20 cm sneeuw ligt, dikke kleren kopen dus (4 euro voor een fleecetrui, 1 euro voor een Tibetaanse muts en sjaal, ...).
Ik ga er weer vandoor, heb een afspraak met een Israëlische vriend die ik op de Andaman Islands ontmoet heb, hij vertrekt morgen en we hebben dus een afscheidsmaaltijd.
Groet,
Anne
Dit verslag komt uit de reismails die ik in 2003–2004 onderweg vanuit internetcafés naar thuisblijvers stuurde, lang voor er een blog was; in 2026 teruggevonden in m’n e-mailarchief.