Allereerst, bedankt voor alle reacties, op m’n blog en via de mail! Ik ga niet alles beantwoorden, kost me echt te veel tijd in muffe internetcafeetjes.

Nadat we vorige week, in Boedapest, heerlijk uitgeslapen hadden in een zacht warm bed en ontbeten hadden met gebakken eitjes en spek, was het tijd voor een badhuis. Dat bleek een goede keuze. In de stad zijn tientallen baden, maar wij kozen voor de grootste, die ook geliefd is in de winter door het warme buiten water. Het was immers nog steeds bizar koud daar (record in 100 jaar). Dat badhuis was een goede keuze! Ontzettend veel baden met verschillende temperaturen en mineralen en een aantal sauna’s. Helemaal schoon stapten we weer op de fiets, de stad uit. Dat viel mee allemaal, we hoefden maar drie keer een bordje ‘verboden voor paard-en-wagen en fietsers’ te negeren om op onze route te komen. Daar begon de routine weer: tentje op, koken, eten, koffie, afwassen, biertje, slapen. De volgende dag van de Donau af, naar het zuiden. Servië mocht ik niet in zonder paspoort (dat nog wachtte op een visum voor Iran). Dus we gingen via Roemenië. In een dag reden we van Boedapest bijna naar de grens. Afgelopen zondag gingen we de grens over. Nog steeds was alles vlak en blies de wind ons vooruit. Het landschap veranderde niet bij de grens. De mensen en welvaart wel. Roemenië is aanzienlijk armer dan Hongarije (dat al niet erg rijk is). De mensen zien er ook anders uit, iets donkerder. Zeker de zigeuners, die oorspronkelijk uit India stammen. Er lopen kinderen op de straat te bedelen, in de Europese Unie. ’s Middags, toen we al bang waren geen winkel meer tegen te komen, werden we uitgenodigd op een dorpsfeestmaal. We zaten aan tafel met de burgemeester en dronken Roemeense whiskey, lekker, maar het fietst wat minder. De wegen werden ook slechter. En asfalt ontbrak af en toe. Tijd voor een lekke band dus.

Na exact 150km, ons streven per dag, vonden we een ontzettend mooi plekje, aan een riviertje, waar we vuur konden maken. Brood ontbrak nog steeds, maar rijst met suiker en banaan is ook een prima bodem om op te fietsen! We reden weer richting Donau, op de grens met Servië. En kwamen bij het begin van de IJzeren Poort, een dal door twee gebergten waar de Donau doorheen stroomt, zo hoefden wij de bergen niet over, althans, minder..

We kampeerden ontzettend mooi, vlak aan het water en zagen de zon ondergaan in de Donau die daar bijna een meer is. De volgende ochtend werden we wakker in een storm, met de wind de verkeerde kant op. Toch gaan fietsen, en toen begon het ook nog te regenen. Een route die waarschijnlijk erg mooi is, werd een stuk minder door het weer. Het schoot niet op, maar na een dag ploeteren waren we door de Poort heen, en reden we door de regen op een grote weg, richting Bulgarije. Daar kwamen we twee Duitse meisjes tegen, ook op de fiets, ook op weg naar Istanbul. Leuk! Even staan praten, en toen zijn we er vandoor gegaan, onze schema’s liepen niet bepaald synchroon (zij deden ook stukken met de trein).
In de regen miste ik een treinrails en viel, dat deed even pijn, maar wonder boven wonder had ik alleen een krasje op m’n stuur. Geluk, en een waarschuwing.

We zetten ons tentje op bij een verlaten gebouw, zo konden we droog koken en zitten en was alles in ene weer prima. De volgende dag scheen de zon en reden we naar Bulgarije. Zonder geld, want we wilden niet met Roemeense Lei blijven zitten. Het kon haast niet anders: weer een pont! De grens bleek geen brug te hebben, maar een pont, die gelukkig ook in euro’s betaald kon worden. Voor de pont stond ook een grote bus met Nederlanders op Balkan tour. Vriendelijke mensen die ons uitnodigden binnen te komen voor koffie en verhalen. Leuk. In Bulgarije weer goed ingeslagen, al ons eten was op, alles weer aangevuld en verder gereden.

Gisteren reden we richting Sofia, door de Iskhar kloof. Een prachtig dal met een rivier en trein (dus niet steil) dat in de goede richting slingert. We redden het niet helemaal en hadden moeite een slaapplek te vinden. Na 167km vonden we een fantastisch mooi plekje, aan het water, bij een hele vriendelijke man. Hij had ook wel wat houtblokken voor een vuurtje.

Vanochtend Sofia in gereden, en wat rond gereden. We blijven hier niet lang, gaan zo weer door, richting de Turkse (misschien eerst nog Griekse) grens. Op die manier hebben we wat dagen over in Istanbul (iemand tips qua uitgaan en slapen?), en dat is wat we willen! Tot dan!

Groetjes,
Anne

Voor een paar nieuwe foto’s zie mijn fotoboek